અમરફળથી

ધરાનું કાવ્ય થયું વ્યક્ત એક કૂંપળથી
ગગનની દાદ મળી એક બૂન્દ ઝાકળથી

નથી ફિકર કે ધકેલે છે સૂર્ય પાછળથી 
મને આ તાપમાં પડછાયો દોરે આગળથી

સમંદરો તો ઘૂઘવવા છતાંય ત્યાંના ત્યાં 
નદી વધે છે લગાતાર મંદ ખળખળથી

તિમિરમાં દૃશ્યો કળાશે જરા સમય વીત્યે
પરંતુ અંધ બની જાય આંખ ઝળહળથી

હું બાગબાની વિશે એને શું બયાન આપું
જે ખુશ્બુ લઈ ન શકે ઝાંખા પીળા કાગળથી

અકાળ મૃત્યુને આંટી દે એવો દુઃખદાયક 
જો ભરથરીને અનુભવ થયો અમરફળથી

– રઈશ મનીઆર

Advertisements

લાગણી જીવાડશે

કોઈને સુખ કોઈને ન્યોછાવરી જીવાડશે
અમને કવિતા નામની સંજીવની જીવાડશે

અણસમજ ભમરાની યજમાની કરી જીવાડશે
જાત ઓઢાડી કમળદળ-પાંખડી જીવાડશે

શું વધારે જોઈએ ? એક કાળજી જીવાડશે
લાખ અછોવાનાં બરાબર લાગણી જીવાડશે

હાથમાં હિંમત નથી ‘ને પગ તો પાણી પાણી છે
તો હવે શ્રદ્ધાની ટેકણલાકડી જીવાડશે

સાચાં-ખોટાંના બધાંયે ભેદ તો સાપેક્ષ છે
શિર સલામત નહિ રહે તો પાઘડી જીવાડશે

શું લખું ? ક્યા શબ્દની આરાધના કેવી કરું ?
ક્યાં ખબર છે ? કઈ રીતે બારાખડી જીવાડશે

ચાલ, થોડી લીલી-સૂકી સાચવીને રાખીએ
કૈં નહીં તો એ સ્મરણ, એ દાબડી જીવાડશે

-સંજુ વાળા

કોઈ સ્પર્ધી દાવમાં સામે મળે

કોઈ સ્પર્ધી દાવમાં સામે મળે,
મિત્રતાની એક નવી તક સાંપડે.
 
સૂર્ય સામે બંડ ફૂંક્યું ઝાકળે,
વાદળાંનો સાથ મળતાં આભલે.
 
એકમાર્ગી થઈને ચાલ્યા’તા અમે
પણ વળાંકો માર્ગ જુદો ચાતરે,
 
સત્યનાં વિપરીત થતાં મૂલ્યાંકનો,
માપ પડતાં ત્યાં અલગ બે ત્રાજવે.
 
આ જગત એહસાસનો છે આયનો
આ જ ચહેરો સાચવીએ આપણે,
 
શબ્દ ગુજરાતી હશે કે ઉર્દુનો,
તોલ કરશું લાગણીના કાટલે.
 
સાયકલની ચેન જેવી જિંદગી
ચાકથી ઉતરી, ન આગળ ચાલશે,
 
‘કીર્તિ’ પાસે ક્યાં હતી રોકડ રકમ,
આબરૂ ચલણી બનાવી વાપરે
 
કીર્તિકાન્ત પુરોહિત